Olmadı ki..

Sığardı bir kaç dizeye mutluluğumuz..

Öyle efkarsız gülüşlerimiz olmadı ki..

Ve taşardı şehirden yalnızlığımız..

Öyle çok misafirimiz olmadı ki..

Geçtik ömrün sokaklarından caddelerinden..

Her adım aldı bişeyleri ellerimizden..

Ve öylece yağdı yağmur üstümüze..

Islandık..

Öyle sığınacak bir ağacımız olmadı ki..

Esen rüzgara geçmedi nazımız..

Efkârdan gayrı çalmadı sazımız..

Ve her nağme işledi gönlümüze..

Öyle neşeli şarkılarımız olmadı ki..

Hazanda yaprakları aratmadı bahtımız..

Baharda bir avuç topraktı tahtımız..

Ve severdik toprağı çok severdik..

Bizi ondan gayrı bağrına basan olmadı ki..

Geceyi süslemezdi yıldızlarımız..

Şehre gölge olmazdı bulutlarımız..

Ve sabahı oldurmaktan acizdi güneşimiz..

Öyle mas mavi gökyüzümüz olmadı ki..

Özledik ardını koca koca dağların..

Uzağında bahçelerin bağların..

Ve gidecektik günü geldiğinde sözdü..

Bizim sözümüzden döndüğümüz olmadı ki..

Şimdi matemi eser gönlümde gidişinin..

Hayretindeyim şehri ateşe verişinin..

Ve fırtınalar esiyor bakışlarımda..

Güneşi söndüreceğim avuçlarımda..

Sessiz bir Temmuz sabahında..

Ahh bu yaptığın hiç olmadı ki..

Beni dizlerimin üstünde bırakışın..

Ve su damlaları gibi saçılışın avuçlarımdan..

Hiç..

Hiç..

Olmadı..

Ki..