Dalgalar gibi usul usul sokul yanıma..
Belki uzağımdasın tüm yolların sonunda..
Bütün vedaların ötesinde beni bekle..
Bir an olsun yaslanmak bir duvara..
İhanettir emanetin yalnızlığa..
Ve bir an olsun bir ses işitsem..
İhanettir kulağımda çınlayan sessizliğine.
Yokluğuna sarıp da benliğimi..
Kayıpsam bu şehrin sokaklarında..
Çıkmaz bir sokakta beni bekle..
Gözlerimde izler mi İstanbul kendini?
Ya da ödünç verir mi bir kaç semtini?
Ve kaç vedaya sığar hasretin ?
Ya da kaç boşver saklar derdimi?
Sen soru sormadan beni bekle..
Bazen bu şehrin manzarasındasın..
Bazen çocukluğumun arka sokaklarında..
Ve bazen her kelime adın olur..
Bir şiirin tüm satırlarında..
Üşür de yanaşır ya sobaya çocuk..
Ellerimi uzatamasam da beni bekle..
Daha kuytu yer mi var İstanbul'dan..
İğne atsan yere düşmez yokluğundan..
Ve galiba her zerremin biraz da sen oluşundan..
Ben boğaza karşı ellerim cebimde üşürüm bazen..
Soğuğu mu seviyorum yoksa sen mi daha güzelsin..
Sen diye başlayan cümleler mi..
Hayallerime bulaşmış kelimeler mi..
Kelimelerden kaçan şiirler mi..
Ama sen herkesin baharı beklediği bir günde..
Yalnızca beni bekle..
